بررسی کمیک‌های هفته چهارم فوریه

توسط : در تاریخ : جمعه, مارس 1st, 2013

در این هفته باز هم کمیک‌های خوب دیگری از مارول، دی‌سی وناشران مستقل منتشر شدند و ماجرای مرگ رابین بعد از گمانه‌زنی‌های بسیار منتشر شد. این هفته متاسفانه نتوانستیم نقدی بر این کمیک بنویسیم ولی در آبنده نقدی جامع بر کل این مجموعه خواهیم داشت.


Aquaman (2011-) 017Aquaman #17

  • نویسنده: Geoff Johns
  • طراح: Paul Pelletier
  • ناشر: DC

این شماره آکوامن عالی بود. نه به خاطر رونمایی از اتفاقات مهمی که پس از «برخاستن آتلانتیس» افتاد. نه به خاطر اینکه جف جانز با قلم جادویی اش آرک جدیدی را آغاز کرد. نه به خاطر شخصیت های جذاب و جدید و همینطور دشمن جدیدی که معرفی شد و نه به خاطر اینکه همه اتفاقات شماره‌های پیشین به هم مرتبط شده اند و تاثیرشان را میبینیم.

حتی نه به دلیل طراحی های زیبایش. طراحی هایی که هر پنل‌اش ارزش پوستر شدن دارد و خودتان میتوانید تصور کنید که یک تصویر دوصفحه‌ای چقدر خارق العاده خواهد بود.

بلکه به این دلیل که این شماره هم مانند شماره های آغازین آکوامن (آکوامن: گودال)، بر شخصیت و غم درونی آرتور تمرکز کرده بود.

آکوامن پادشاه جایی است که همسرش مرا نمیتواند به آنجا برود. فرمانده مردمی است که هیچ احترامی برای او قائل نیستند و همچنان شاه قبلی را می‌ستایند و به انسان‌هایی کمک میکند که او را تروریست و تهدید تلقی میکنند.

در این شماره بار ها از او پرسیده میشود: برای چه تلاش میکنی؟ به چه کسی وفاداری؟ زمین یا دریا؟ آتلانتیس یا انسان‌ها؟

و او با غمی نهفته در پاسخ به این سوال ها سوکت میکند. چرا که هیچ کس جز خودش پاسخ این سوال را نمیداند. چرا که او تک است.و هیچ کس در دنیا نمی‌تواند او را درک کند.

هیچ کسی کمک او را نمیخواهد. هیچ کس او را دوست ندارد. و نمیتواند پیش کسی که دوستش دارد زندگی کند. ولی همچنان برای انجام کارهای درست تلاش میکند.

و همین است که یک قهرمان را جذاب و دوست داشتنی میکند.

 پوریا تقوی‌مقدم

[rating:9.5/10]


Uncanny X-Men #2Uncanny X-Men #2

  • نویسنده: Brian Bendis
  • طراح: Chris Bachalo
  • ناشر: Marvel

سایکلاپس که زمانی رهبر میوتنت‌ها بوده الان واقعا تبدیل به یک انقلابی شده. و حالا که گروه کوچکش را جمع کرده و محبوبیتی هم میان عموم مردم دارد باید اعتماد اعضای گروهش را بیشتر جلب کند. از اما فراست تا میوتنت‌های جدید. تقریبا نیمه‌ی اول کمیک صحبت‌های سایکلاپس و اما فراست است که در طی جریانات اخیر رابطه بین‌شان به هم خورده. عدم کنترل روی قدرت‌هایشان هم وضعیت را بدتر کرده است. در نیمه‌ی دوم کمیک هم با پایگاه و بقیه اعضای گروه بیشتر آشنا می‌شویم.

در این شماره از کمیک هیچ اکشنی به آن طورت دیده نمی‌شود و فقط یک عالمه دیالوگ بین شخصیت‌ها رد و بدل می‌شود که بعضی‌هایشان هم خوب از آب درمی‌آیند. اما مشکل اصلی همچنان باقی است. احساس من این است بندیس که قرار است با کراس اوری همه مردان ایکس را یک جا جمع کند. نویسنده حساب زیادی روی همین کراس اور باز کرده و بخشی از هدف کمیک‌های ادامه‌دار ایجاد کردن شرایط مناسب را برای کراس اور است. ولی با این حال کمیک به طور کلی خیلی خوب است و هنوز هم آثاری از طنز بندیس دیده می‌شود و داستان در حال پیش رفتن به جاهای خوبی است. قطعا طراحی های کریس باچلو بهترین بخش کمیک است و طراح این بیست و چند صفحه را تبدیل به نمایشگاه آثار خود کرده است.

اونجرهای قدرقدرت در برابر مردان ایکس ناتوان. برخلاف این شماره، شماره بعدش پر از اکشن خواهد بود!

احمد بابایی

[rating:7.5/10]


 

IVampire_17I, Vampire #17

  • نویسنده: Josh Fialkov
  • طراح: Fernando Blanco
  • ناشر: DC

«اسم من اندرو بنته و قراره دنیا رو نابود کنم. چند تا از رفقام رو هم با خودم آورده ام.»

این روز ها مشکل کمیک آی ومپایر طراحی است و جلوه های بصری این کمیک در دو شماره پیش، چیزی در حد فاجعه بود. خوشبختانه در این قسمت با آمدن طراح جدید بسیاری از این مشکلات رفع شده است. کمیک از نظر ظاهر کاملا قابل تحمل است. درست است که به پای شماره های نخستین و طراحی های زیبای سورنتینو نمیرسد، اما در بعضی قسمت ها (برای مثال چهره‌ها) بهتر از سورنتینو عمل میکند.

داستان کمیک همچنان عالی است. شاید هم عالی تر از گذشته. خشونت واقع‌گرایانه کمیک به تن فضایی فانتزی داستان نشسته است و اتفاقات کاملا ادامه ای از روند داستان به نظر میرسند.

این هفته مرگ دامیان وین در کمیک «شرکت بتمن» غوغای زیادی به پا کرد، اما طرفداران کمیک «من،خون‌آشام» هم «چند» تا از شخصیت های اصلی و محبوب خود را از دست دادند. مرگ‌هایی که به هیچ وجه صحنه سازی شرکت برای فروش بیشتر نبود. مرگهایی اصیل!

در نهایت باید بگویم که فیالکو تصویر درست و جذابی از جادو و ضلع تاریک دنیای DC دارد و همین باعث شده است که جان کنستانتینی به مراتب بهتر از لمیر بنویسد.

 پوریا تقوی‌مقدم

[rating:8.5/10]


Guardians of the Galaxy0.1Guardians of the Galaxy #0.1

  • نویسنده: Brian Bendis
  • طراح: Steve McNiven
  • ناشر: Mavel

سفینه موجودی فضایی که به شدت هم شبیه انسان‌هاست در منطقه‌ای تقریبا خالی از سکنه سقوط می‌کند. دختری که تنها در آن منطقه زندگی می‌کند خلبان را نجات می‌دهد. خلبان نجات پیدا می‌کند. کشتی‌اش را تعمیر می‌کند. در طی این مدت هم روابطی عاشقانه بین دو شخصیت داستان به وجود می‌آید… ادامه‌ش کاملا قابل حدس است. برویم سراغ آخر داستان که باز هم قابل حدس است. مادر در حمله‌ی فضایی‌های دیگری می‌میرد. پسر زمینی گروهی در فضا برای خودش درست کرده و دل خوشی هم از پدرش ندارد.

این شماره در اصل قرار بود که فلش بکی کوتاه در مورد گذشته استار لرد باشد ولی تبدیل به یک شماره کامل شد. بهتر بود این فلش بک به همان صورت چند صفحه‌ی کوتاه می‌ماند. داستان کاملا قابل حدس است و احتمالا به میزان فروش شماره یک اصلی کمیک ضربه وارد کند. انتظار زیادی از این شماره نداشتم ولی از کل کمیک انتظار زیادی دارم. قبلا مارول اپراهای فضایی فوق‌الاده‌ای منتشر کرده و این کمیک ری‌لانچی واقعا ناامیدکننده بود. تنها بخش مثبت کمیک بازگشت استیو مک نیون است. طراحی‌های شاید به قدرت طرح های جنگ داخلی نباشد ولی باز هم خوب از آب درآمده‌اند.

از تیم سازنده این کمیک انتظار بیشتری می‌رفت ولی هنوز هم نباید کاملا ناامید شد. مارول در طول این مدت اخیر کمیک‌های خوب زیادی با پوینت‌وان‌های افتضاح منتشر کرده است.

احمد بابایی

[rating:5/10]


Justice League Dark (2011-) 017Justice League Dark #17

  • نویسنده: Jeff Lemire & Ray Fawkes
  • طراح: Mikel Janin
  • ناشر: DC

در صنعت کمیک، هیچ تضمینی نیست که نویسنده‌های قدرتمند همه چیز را خوب بنویسند.

جف لمیر نویسنده خوبی است و با کمیک دندان شیری و انیمال من غوغا به پا کرده است. اماکارش در جاستیس لیگ دارک قابل قبول نیست.

جاستیس لیگ دارک این روز‌ها اصلا خوب نیست. راستش را بخواهید، حتی لایق نام «دارک» هم نیست. این کمیک تبدیل شده به گروهی از ابرقهرمانان که اتفاقات بامزه جادویی برایشان پیش می‌آید. دیگر مثل شماره‌هایی که میلیگان می‌نوشت، جادو در رگ‌های این کمیک جاری نیست.

اتفاقات این شماره تقلید مضحکی از یکی از خط‌های داستانی کتاب‌های نارنیا است. جایی که موجودات جادویی به جنگ با انسان‌ها و علم می‌پردازند. و چقدر هم بد!

حتی طراحی ها هم دیگر «دارک» نیستند. در تک تک صفحات نقاشی‌های شاد و شنگول و با رنگ‌های روشن توی ذوق می‌زند.

جاستیس لیگ دارک دیگر آن کمیکی نیست که برای خواندنش یک ماه روزشماری کنیم. دیگر کمیکی نیست که در هر صفحه از آن حس لذت را تجربه کنیم. «جی ال دی» تبدیل به کمیکی شده که فقط برای اینکه کمیکی گروهی و مهم است خوانده میشود، نه بیشتر.

به امید آن روز که لمیر از «جی ال دی» کناره‎‌گیری کند و این کمیک را دست کسی بدهند که بتواند از پتانسیل‌هایش استفاده کند.

 پوریا تقوی‌مقدم

[rating:4.5/10]


Young Avengers 2Young Avengers #2

  • نویسنده: Kieron Gillen
  • طراح: Jamie McKelvie & Mike Norton
  • ناشر: Marvel

اونجرهای جوان گروهی بود که در جواب به تین تایتانز دی‌سی ساخته شد.  گروهی که اعضایی کاملا جدید داشت ولی همین اعضا ارتباطی عمیق با سایر قسمت‌های دنیای مارول داشتند. مشکل سری‌های قبلی در این بود که مارول سعی داشت این گروه را مهم جلوه دهد ولی در آخر هم اصولا این گروه کوچک ترین تاثیری در دنیای مارول نداشت. حتی گروه نتوانست جایی برای خود باز کند.

حالا اولین سری ادامه دارد اونجرهای جوان تقریبا با همان اعضای قدیمی دوباره برگشته است. توجه اصلی دو شماره اخیر بر روی تدی و بیلی است که می‌خواهند زندگی مستقل‌شان را شروع کنند. دو پسری که یکی (تقریبا) پسر اسکارلت ویچ است و دیگری موجودی فضایی. تلاش‌های بیلی برای بازگردادن مادرخوانده‌ی مرده‌ی تدی خیلی خوب پیش نمی‌رود و در عوض هیولایی از بعدی دیگری ظاهر می‌شود.

حالا اگر ایده‌ی نه چندان خوب کمیک را کنار بگذاریم دو مشکل اصلی دیده می شود. روند داستان به هیچ وجه انسجام ندارد و صرفا یک سری اتفاق در حال رخ دادن هستند. گاها هم شخصیت‌های نامربوطی بدون هیچ دلیلی می‌آیند و می‌روند. و تقریبا در بیست و چند صفحه اتفاقی زیادی نیافته. ولی مشکل اصلی کمیک در شخصیت‌پردازی است. تفاوت اصلی این شخصیت‌ها در این است که سن کمی دارند و مشکلاتی که سراغ ‌آن‌ها می‌آید خاص تر خواهد بود. اجرای خوب در کمیک‌های مشابه را می‌توان کارهایی مثل یانگ جاستیس (پیتر دیوید)، تین تایتانر (جف جانز) و ران اویز (برایان ک وگن) دید.

کمیک دوم کیرون گیلن مثل آیرون من چندان امیدوار کننده نیست و به نظر می‌رسد نویسنده باید تلاش بیشتری بکند. با توجه به کار قبلی کیرون گیلن که یکی بهترین عناوین مارول در آن موقع بوده، به نظر نمی‌رسد این کار خیلی هم برایش سخت باشد.

احمد بابایی

 [rating:6/10]


Talon_5_Full-300x461Talon #5

  • نویسنده: James Tynion IV
  •  طراح: Guillem March
  • ناشر: DC

می‌شود گفت که کمیک تالون، یک کمیک موفق است. این کمیک پس از ۵ شماره توانسته جای پای خودش را در میان کمیک‌های نیو۵۲ محکم کند و میتوانیم مطمئن باشیم که این کمیک، حتی اگر شاهکار نشود؛ به این زودی ها کنسل نخواهد شد.

این شماره به نوعی حد فاصل میان آرک قبلی و آغاز آرک جدید بود. در این شماره کمی از سرعت داستان کاسته شد و شخصیتها کمی بیشتر به خواننده‌ها معرفی شدند. پس از چهار شماره زد و خورد و فرار و صحنه های اکشن، دیدن شخصیت‌های کمیک که از یک صبحانه آرام لذت میبرند، متفاوت و جالب است.

در این شماره برای اولین بار بتمن نشان داده شد و توانستیم در دیالوگ‌های او با دیک گریسون، نظر او را در مورد فعالیت‌های ضد جغدی این گروه بفهمیم.

تالون کمیک مستحکم و خوبی است که شاید در آینده دور نزدیکی بیشتری با کمیک‎‌های خانواده بتمن پیدا کند. از خواندنش ضرر نخواهید کرد.

 پوریا تقوی‌مقدم

[rating:7.5/10]