بررسی کمیک‌های هفته چهارم مارس تا هفته چهارم جولای | بخش دوم

توسط : در تاریخ : پنجشنبه, سپتامبر 5th, 2013

امروز با بخش دوم از بررسی کمیک‌های مارس تا جولای در خدمت شما عزیزان هستیم، همان‌طور که در بخش اول نیز اشاره شده بود این نقدها مجموعه‌ای کلی و داستان‌های مهم این ماه‌ها را پوشش می‌دهد، همچنان منتظر پیشنهادات یا حتی انتقادات شما از نقدهای اختصاصی فانتزی کمیک هستیم.


Burn the Orphanage #1Burn the Orphanage #1

  • نویسنده: Daniel Freedman, Sina Grace
  • طراح: Sina Grace
  • ناشر: Image

اگر به دنبال کمیکی به سبک بازیهای Beat ’em up می‌گردید یا بهتر است بگویم اگر دوست دارید خاطرات کودکی‌تان را زنده کنید بهترین گزینه کمیک «یتیم‌خانه را بسوزان» است.

این کمیک همانند سبکش داستانی بسیار سطحی برای روایت دارد که بخشی از آن هم توسط خود طراح و با تصاویر روایت می‌شود، شخصیت اول کمیک فردی به نام راک (که شباهت بسیار زیادی به کاراکتر اکسل در بازی Streets of Rage یا همان شورش در شهر خودمان دارد) است که در کودکی بعد از حمله شخصی ناشناس به یتیم‌خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند و آتش سوزی جان سالم به در می‌برد و وقتی بزرگ می‌شود تصمیم می‌گیرد تا تمام کسانی که در آن آتش‌سوزی نقش داشته‌اند را پیدا کند و انتقام بگیرد، کاراکترهای مکمل دیگر هم در اواسط داستان به او اضافه می‌شوند اما چیزی که این کمیک را متمایز می‌کند نوع روایت خلاقانه آن است، وقتی در حال خواندن کمیک هستید تمام حس یک بازی زد و خورد تمام عیار به شما منتقل می‌شود، صفحه‌ای که دو گروه در دو سمت تصویر قرار دارند و عنوان Fight بروی تصویر ظاهر می‌شود، اعتراف گرفتن راک از نوچه‌ها، اکشن کافه یا حتی قطع کردن سر رئیس گروه با یک شوت‌بک ساده به شما این را می‌گوید که بی‌خیال داستان شوید و فقط از اکشن کار لذت ببرید.

 یتیم‌خانه را بسوزان از جمله کمیک‌هایی است که ساخته شده تا نشان دهد که بدون داستان پیچیده و با تکیه بر خلاقیت خالقان هم می‌شود یک کمیک عالی ساخت، پس اگر لحظات فان و یک تجربه‌ی جدید می‌خواهید این کمیک را به هیچ وجه از دست ندهید.

مهران فلاح
۹٫۵ از ۱۰


The Wake #1-3The Wake #3

  • نویسنده:  Scott Snyder
  • طراح: Sean Murphy
  • ناشر: Vertigo

اسکات اسنایدر که حتماً با سری بتمنش می شناسید در دومین همکاری خود با شان مورفی بعد از مینی سری خون آشام آمریکایی: تنازع بقا پس از مدت ها بار دیگر به ژانری برگشته که در نوشتنش تخصص دارد. نوعی ژانر وحشت به سبک لاوکرافت.

سازمان حفظ امنیت ملی در مورد تحقیق درباره ی موردی خاص به لی آرچر، زن بیولوژیستی که تخصصش در حیات دریایی است مراجعه می کند. لی ابتدا پیشنهاد را رد می کند اما بعد از این که می فهمد مسئله ی حضانت فرزندش است مجبور به پذیرش همکاری می شود. سپس او به پایگاهی نظامی در زیر دریا انتقال داده می شود و با چیزی غریب روبرو می شود. نوعی موجود هوشمند و شکارچی ساکن در زیر دریا. اما این همه ی ماجرا نیست. چون آن موجود صدایی تولید می کند که ارتباطی اسرار آمیز با گذشته ی لی دارد.

اسنایدر داستان خوبی را می گوید و پیچش های داستانی و دیالوگ هایش را عالی از کار در آورده. شاید اوج کار او را در جابجایی های میان واقعیت و رویا در انتهای کمیک دوم و ابتدای کمیک سوم بشود دید. اما راستش را بخواهید بیداری که قرار بوده کمیک اسنایدر باشد بیشتر متعلق به طراحش شان مورفی است. اتفاقی که دقیقاً در همکاری مشترک مورفی با گرنت موریسون در جوی بربر هم افتاده. مورفی با خسلتش در به کار گیری در رنگ ها و استفاده ی درستش در سایه زنی به اتمسفری یکتا در ایجاد وحشت دست می یابد. چیزی که دقیقاً فضا را برای یک کمیک وحشت خوب آماده کرده است.

فرزاد خلیلیان
۸ از ۱۰


Avengers  #۱۰-۱۶Avengers  #16

  • نویسنده: Jonathan Hickman, Nick Spencer
  • طراح: Mike Deodato, Stefano Caselli
  • ناشر: Marvel

بالاخره مقدمه غول پیکر جاناتان هیکمن به پایان می رسد. مقدمه‌ی طولانی و گاها غیرضروری که از همان شماره اول شروع شد. سه شماره اول سری جدید شاید بهترین آرک چند سال اخیر در کمیک اونجرز بود. ولی در ادامه کمیک افت شدیدی داشت. هدف این بود که داستان با بررسی بمب هایی که اکس نهیلو به زمین فرستاده بود ادامه پیدا کند و تا قبل از شروع کراس اور (یا به قولی ایونت) اعضای گروه به هم و به مخاطبان معرفی شوند. شرایط مثل همیشه آماده بود تا هیکمن هنرش را نشان دهد ولی این اتفاق نیفتاد. در بعضی شماره ها عملا هیچ اتفاقی نمی افتاد و در بعضی فصل سیلی از اتفاقات به راه می افتاد. شاید اگر مدت زمان بیشتری در اختیار نویسنده قرار می گرفت نتیجه کار خیلی بهتر از آب در می آمد. با این حال داستان از هم نپاشید و در نهایت هیکمن همه چیز را توانست جمع و جور کند. با وجود مشکلات کمیک اونجرز زبان و فضای خاص خودش را دارد و از بقیه کارهای جاناتان هیکمن تفاوت زیادی دارد.

مارول تیمی از بهترین طراحانش را برای کمیک اونجرز آماده کرده که اکثرا هم تازه کار هستند ولی به کمک تیم های جوهرزنی و رنگ آمیزی با وجود سبک های متفاوت این طراحان، کار کاملا یک دست به نظر می رسد.

احمد بابایی
۷ از ۱۰


I, Vampire #19I, Vampire #19

  • نویسنده: Joshua Hale Fialkov
  • طراح: Fernando Blanco, Andrea Sorrentino
  • ناشر: DC

صنعت کمیک در سال ۲۰۱۲ بدون شک یکی از بهترین سال‌های خون‌آشامیش را تجربه کرد، در این سال کمیکی عرضه شد که نام دو خالق با استعداد را بر سر زبان‌ها انداخت، جاشوآ هیل فیالکوف و آندریا سورنتینو. کمیک من، خون‌آشام همان ابتدای داستان شما را درگیر خودش می‌کرد نه تنها طراحیش بلکه توئیست‌های عالیش، ارجاعات خوبش. قهرمانش به یکباره به ضدقهرمانش بدل می‌شد، ابرقهرمان نداشت با مشتی از ضدقهرمان‌ها محصور بود آن هم نه ضدقهرمان‌هایی شنل‌پوش، شاید در آن روزها اگر از کسی می‌خواستید تا بهترین کمیک را برای خواندن پیشنهاد دهد اولین اسمی که به ذهنش می‌رسید: من، خون‌آشام بود اما کاش امروز هم با انتشار پایان کمیک می‌شد همین مصداق را برایش درنظر گرفت.

کابوس این کمیک از جایی شروع شد که شرکت DC بدون هیچ مقدمه‌ای اعلام کرد که در قسمت ۱۹ من، خون‌آشام همه چیز تمام می‌شود. اگرچه خود فیالکوف گفته بود که از چهار ماه قبل در جریان بوده و توانسته پایانی را که می‌خواسته انتخاب کند اما سردرگمی برای به پایان رساندن این کمیک از همان قسمت ۱۵ شروع شد، طراحی فوق‌العاده زیبای سورنتینو جایش را به کار ضعیف کالرو داد، داستان دارک رومنس و شاهکار فیالکوف تبدیل شد به کتابی که فقط باید تمام شود، پایانی که اصلاً برای هیچ‌کس دلچسب نبود. قسمت آخر ۳ لحظه‌ی شوکه‌کننده داشت اما همه‌ی آن‌ها نوعی فریب بودند که انگار ازناکجا‌آباد آمد‌ه‌اند.

با این کمیک خاطرات زیادی داشتم، لحظات فوق‌العاده‌ای را تجربه کردم، بعد از پایان هر قسمت چندین و چند بار تصاویرش را از ابتدا می‌خواندم، این کمیک از آن کمیک‌هایی بود که نه تنها داستانش بلکه تصاویرش را هم باید می‌خواندید اما تمام آن خاطرات خوب را ناشری به نام DC نابود کرد تا تنها از کمیک I, Vampire یک اسم باقی بماند، برای این کارش هیچ‌وقت DC را نمی‌بخشم!

مهران فلاح
۵٫۵ از ۱۰


New Avengers  #۵-۸New Avengers  #8

  • نویسنده: Jonathan Hickman
  • طراح: Steve Epting, Mike Deodato
  • ناشر: Marvel

انجمن برادری ابرقهرمانان. گروه کوچکی که از پشت کارهای کثیف ابرقهرمانان را انجام می دهند. نوابغی مثل تونی استارک، رید ریچاردز و افراد پرنفوذی مثل نمور و بلک پنتر که هیچ کدامشان چشم دیدن همدیگر را ندارند. ولی اگر قضیه نجات کره زمین از متلاشی شدن در عرض چند ساعت باشد دیگر چاره‌‌ای نیست. داستان در آرک اول سریع اتفاق می افتد و گروه مجبور می شود دستگاهی بسازد که با آن یک سیاره را بتوان به کلی نابود کرد. تازه بعد از تمام شدن آرک اول است که همه چهره واقعی‌شان نشان را می دهند و کاملا مشخص است که قرار نیست قضیه به این خوبی‌ها تمام شود. و این تازه در حالی است که چیزی به شروع کراس اور هیکمن باقی نمانده است.

داستان با فضایی ها و جهان های موازی و… علمی تخیلی بیشتری نسبت به هر نوع کمیک ابرقهرمانی دارد و تا حدی شباهت به منهتن پراجکتز است که جاناتان هیکمن به طور همزمان برای انتشارات ایمج می نویسد. با این تفاوت که در کمیک به هیچ عنوان طنزی دیده نمی شود و همه عبوس و عصبانی اند. طراحی ها بر عهده استیو اپتینگ بوده که قبلا با جاناتان هیکمن در فنتستیک فور همکاری های بسیاری داشته و نتیجه کارشان خیلی خوب از آب درآمده و حالا هم مایک دداتو از اونجرز به نیو اونجرز آمده و تا به حال به نظر می رسد که نتیجه کار از اونجرز بهتر بوده است. در کل نیو اونجرز در طول این مدت و با توجه به حجم کمتر به اونجرز توانسته خود را بهتر نشان بدهد و احتمالا در کراس اور تاثیر بیشتری داشته باشد.

احمد بابایی
۸٫۵ از ۱۰


Lazarus #1Lazarus #1-2

  • نویسنده: Greg Rucka
  • طراح: Michael Lark
  • ناشر: Image

“دنیایی که در حال حاضر نه بر اساس مرزهای سیاسی یا جغرافیایی بلکه بر طبق مرزهای مالی تقسیم‌بندی شده است. پول قدرت است و این قدرت تنها در دستان مشتی از خاندان‌هاست و فقط کسانی که در خدمت این خاندان‌های متصدی هستند اهمیت دارند، باقی بی‌مصرف‌اند. در هر خاندان، یک نفر هست که بهترین‌ها را ارائه می‌دهد، بهترین‌ها در هر زمینه‌ای. این فرد به عنوان شمشیر و سپر یک خاندان یاد می‌شود، محافظ خاندان، «لازاروس» خاندان.

لازاروس خاندان «کارلیل» نامش «فورور» است. این کمیک داستان آن زن است.”

چیزی که خواندید مقدمه‌ی ابتدایی کمیک لازاروس بود، دنیایی مافیایی با یک کاراکتر مونث در رأس داستان. قسمت ابتدایی کمیک جامعه‌ی دیستوپیایی لازاروس را به نمایش می‌گذارد که گرگ راکا روایت تازه‌ای از این دنیا ارائه می‌کند. در لازاروس شاهد دنیایی هستیم که به خاطر آز و طمع مالی به دو نیم تقسیم شده است، نمونه‌ای بارز از عصر معاصر. به طور کلی قسمت اول شامل صفحاتی از حماقت کاراکتر اصلی و معرفی کلی دنیا می‌شود.

همان‌طور که در پیش‌نمایش اشاره شده در حجم جزئی‌تر داستان به روابط خاندان کارلیل می‌پردازد، این‌ها را در قسمت دوم می‌بینیم، سوالاتی در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد و چیزی که مشخص است حضور فورور کارلیل، محافظ و لازاروس خانواده در مرکز این سوالات است، نوع روایت داستان به صورت منظم و متوالی با طراحی عالی مایکل لارک شما را به دنبال خودش می‌کشد.

لازاروس اگر تأکیدش بر شخصیت اصلی نباشد و راکا بتواند دنیای پادآرمانی‌اش را بسط دهد می‌شود به آینده‌ی این کمیک امیدوار بود. در حال حاضر هیچ پیشنهادی نمی‌شود راجع به خواندن کمیک داد چون برای قضاوت خیلی زود است اما چیزی که این دو قسمت ارائه داده بسیار خوب است.

مهران فلاح
۸  از ۱۰


Adventures of Superman #1-2Adventures of Superman #2

  • نویسنده: Jeff Parker, Jeff Lemire
  • طراح: Chris Samnee, Jeff Lemire
  • ناشر: DC

اگر به دنبال یک کمیک جمع و جور تک‌قسمتی از نویسنده‌های بزرگ و با هنرمندی سوپرمن  می‌گردید ماجراهای سوپرمن را بخوانید. می‌شود با قاطعیت گفت بهترین دیجیتال کمیکی که در حال حاضر منتشر می‌شود همین کمیک است. قسمت اول با نویسندگی جف پارکر و طراحی کریس سمنی داستانی شسته رفته از دوران نقره ای کمیک‌های سوپرمن به نمایش می‌گذارد، چیز زیادی نمی‌شود در مورد داستان گفت اما هر آنچه که از اکشن کامیکس سوپرمن انتظار داشتید و تحقق نیافت در همین قسمت کوتاه ارضایتان خواهد کرد، البته قسمتی که یک داستان کامل را ارائه نمی‌کند.

قسمت دوم با نویسندگی و طراحی جف لمیر پا را کمی فراتر گذاشته و ایده‌ی سوپرمن بودن را نشان می‌دهد، دو دوست که در بازی کودکی خود یکی در نقش سوپرمن و دیگری در نقش دشمنانش تخیل لمیر را در دنیای واقعی و صحنه‌های خیالی پیاده می‌کنند. اگر برای اولین بار طراحی لمیر را می‌بینید و با خودتان می‌گویید بدترین طراحی ممکن است سخت در اشتباهید سبک خاص او مخصوصاً در کمیک «دندان شیری» چیزی است که فقط خودش از پس آن برمی‌آید.

در مجموع ماجراهای سوپرمن کمیک خوبی است که قطعاً لحظات سرگرم‌کننده‌ای را برایتان به ارمغان می‌آورد، این کمیک را بخوانید.

مهران فلاح
۹  از ۱۰


X-Men Legacy  #۹-۱۳X-Men Legacy  #13

  • نویسنده: Simon Spurrier
  • طراح: Tan Eng Huat, Craig Yeung, Paul Davidson
  • ناشر: Marvel

دیوید هالر بعد از مرگ پدرش، چارلز اگزویر، باز با مشکلی که همیشه با آن درگیر بود مواجه شد. شخصیت‌های بسیاری که در ذهنش حضور دارند و هر کدام با توانایی‌های خاص خود می‌خواهند جسم دیوید را تسخیر کنند. در شماره‌های قبل دیوید توانست کنترلی نسبی بر ذهنش داشته باشد و حالا می‌خواهد به روش خودش دنبال رویای پدرش برود. مشکل اصلی این است که خود او قرار است دنیا را نابود کند و برای همین هم باید هر طور شده جلوی خودش را بگیرد.

البته همه این‌ها ظاهر قضیه است و تازه در آخر آرک است که با پیچ و خم‌ها سیمون اسپوریر ماهرانه ضربه نهایی را وارد می‌کند. متاسفانه (و شاید خوشبختانه) همه مهره‌های اصلی کمیک‌های اکس من بین کمیک‌های بندیس و چند نفر دیگر پخش شده اند و بقیه نویسنده ها در کمیک‌هایی مثل اکس‌من لگسی، اکس فورس و اکس فکتور مجبورند در گوشه‌ای با چند شخصیت درجه سه دنیای کوچکی برای خود بسازند. این محدودیت‌ها نه تنها باعث افت این مجموعه‌ها نمی‌شود بلکه آن‌ها را تبدیل به عناوین قوی‌تر مارول می‌کند. مارول با سیمون اسپوریر شاید بیشتر از بقیه نامهربان بوده و عملا غیر از دیوید و بلایند فولد کمیک شخصیت اصلی و فرعی دیگری ندارد. با این حال باید به نویسنده و تیم طراحی تبریک گفت که توانسته‌اند با همین امکانات کم مسیری کاملا  متفاوت را پیش بگیرند. و در نهایت این‌که مایک دل‌موندو با طراحی‌های خلاقانه روی جلد برای تک تک شماره‌ها بدون اغراق از بهترین طراحان فعلی کاور است.

احمد بابایی
۸ از ۱۰


Green Arrow #21Green Arrow #21

  • نویسنده: Jeff Lemire
  • طراح: Andrea Sorrentino
  • ناشر: DC

بالاخره آرک اول تیم جدید Green Arrow هم با این شماره به پایان رسید، شماره‌ای که تا به این لحظه بهترین قسمت سری جدید New 52 است اما عالی بودن این قسمت نسبت به باقی قسمت‌ها دلیلی بر عالی بودن این آرک در مجموع نیست. اگر بخواهم به مجموع این آرک از قسمت ۱۷ تا ۲۱ امتیاز بدهم شاید بیشتر از ۷ نتوان داد، هینت‌هایی که جف لمیر در این آرک داد مخاطب را بسیار در رسیدن به جواب مشتاق می‌کرد اما وقتی به پاسخ سوالات شکل‌گرفته در ذهن مخاطب می‌رسیم کمی ناامید می‌شویم.

اما نقطه‌ی اوجی هم در این قسمت داریم، قسمت انتهایی در یک نقطه به قسمت ابتدایی داستان متصل می‌شود. صفحات ۶ تا ۱۳ این کمیک به معنای واقعی کلمه فوق‌العاده است، لمیر از تمام استعداد خود و سورنتینو در خلق قاب‌بندی و داستان‌سرایی استفاده می‌کند، اولیور را در حالت خلسه می‌گذارد و شما را با او در چیزی بین رویا و واقعیت قرار می‌دهد.

این آرک مقدمه‌ای عالی نه اما خوب است، قسمت انتهایی‌اش کمی اوج می‌گیرد و در پایان لمیر یک سوال بی‌جواب باقی می‌گذارد تا نشود گفت که همه چیز در این آرک تمام می‌شود.

مهران فلاح
۸  از ۱۰


Uncanny X-Force  #۴-۸Uncanny X-Force  #8

  • نویسنده: Sam Humphries
  • طراح: Adrian Alphona, Dexter Soy, Dalibor Talajic
  • ناشر: Marvel

اکس فورس برای اعضای سابقش مثل کابوس بود. ولی برای سای‌لاک بیشتر از بقیه. او مجبور شد برادرش را بکشد و حافظه انجل که مدت‌ها بود باهم رابطه داشتند کاملا پاک شد و حالا الیزابت تنها مانده با آن همه کار کثیفی که با افرادی مثل فانتومکس و ددپول و ولورین انجام داده. و فقط همین نیست. مثلث عشقی انجل-فانتومکس-سای‌لاک حالا تبدیل به مربع عشقی شده که در یک گوشه‌اش سای‌لاک است و در سه گو‌شه‌ی دیگرش سه مغز فانتومکس حالا در سه بدن متفاوت‌اند. و حالا هر کدام از ضلع‌ها و قطرها هم حالا برای خود داستانی دارند.

این‌ها همه گوشه‌هایی است از آرک دوم کمیک آنکنی اکس‌فورس است در حالی که آرک اول هنوز نیمه‌کاره باقی مانده. سم هامفریس در حالی نویسنده جدید کمیک شده که خوانندگان در چند سال قبل شاهد تبدیل شدن اکس‌فورس از کمیکی گم نام به یکی از بهترین عناوین مارول بودند. هامفریس هم با وجود وفادار بودن به داستان ریک ریمندر، مسیر متفاوتی را پیش می‌گیرد. شاید آن‌هایی که کار ریک ریمندر را دوست داشتند کمی ناامید شوند چون نویسنده مجبور است برای راحتی خودش بعضی از ساخته‌های ریمندر را خراب کند ولی با این کمیک به هیچ عنوان ناامیدشان نخواهد کرد. درست است که عملا داستان جلو نمی رود ولی با این حال اکس فورس از کمیک‌هایی است که با کمی اطلاعات قبلی می‌توانید بدون توجه به بقیه دنیای مارول از خواندش لذت ببرید.

احمد بابایی
۷٫۵ از ۱۰


Avengers A.I.  #۱Avengers A.I.  #1

  • نویسنده: Sam Humphries
  • طراح: Andre Lima Araujo
  • ناشر: Marvel

اول از همه می‌خواهم اعتراف کنم که بعد از خواندن سه شماره عصر الترون، خواندنش را رها کردم و شاید دیگر سراغش نروم. برای اولین بار که سراغ کمیک می‌رفتم هم علاقه زیادی به خواندنش نداشتم. این کمیک جدید که طبق وعده‌های مارول تاثیر گرفته از کراس اور عصر الترون است قرار است تیم جدید هنری پیم باشد. هنری پیم که از اعضای اولیه تیم اونجرز بوده در طول دهه قبل به هیچ وجه مورد لطف بندیس و بقیه نویسندگان  نبوده و عوضی‌ترین اونجر تاریخ در طول این سال از کمیکی به کمیک دیگر می‌پریده و متاسفانه هیچ کدام از آنها نتوانستند مخاطب جذب کنند. گویا این یکی هم استثنا نیست. هنری پیم گویا برای نابودی الترون یک هوش مصنوعی درست می‌کند. حالا همین هوش مصنوعی مایه دردسرهای دیگری شده است. هنری پیم با اکراه (و مثل همیشه با درخواست غیرمستقیم کاپیتان آمریکا) گروهی را جمع می‌کند.

از ایده اولیه تا اجرا همه چیز ضعیف است. شخصیت‌های اکثرا ناشناخته که یک مشت ربات و آندروئیدند دست کمی از هنری پیم ندارند و کوچکترین تلاشی برای جلب نظر مخاطبان نمی‌کنند. با این حال برای تصمیم گیری نهایی هنوز خیلی زود است و شاید بعد از مدت‌ها سم هامفریس بتواند با همه این مشکلات کمیک قابل قبولی با حضور هنری پیم بنویسد.

احمد بابایی
۵ از ۱۰


کپی‌رایت © ۲۰۱۳ فانتزیِ کمیک
هرگونه کپی‌برداری و یا استفاده از نظرات منتقد به عنوان نظرات شخصی بدون ذکر منبع مجاز نمی‌باشد

    • Farzan
      در پاسخ به Farzan

      خیلی ممنون عالی بود. فقط چرا جای کمیک های بتمن خالیه؟

      • MEHRAN
        در پاسخ به Farzan

        فکر کنم اینجا یه شماره از آرک جدید بتمن اومده بود، نگران نباش بتمن همیشه بوده منتظریم یه ذره داستان پیش بره.

    • ونداد
      در پاسخ به ونداد

      ممنون خیلی خوب بود

    • شوالیه تاریکی
      در پاسخ به شوالیه تاریکی

      ممنون.
      از adventures of superman خیلی خوشم میاد

    • علی
      در پاسخ به علی

      جای شماره ۲۳ و ۲۳٫۱ بتمن خالی بود که خداییش خیلی خوب بودن و قشنگ خوانندرو تا اخر مشتاق پای کامیک نگه میداشتن.
      از بین کامیک های بالا هم حتما the wake و burn the orphanage رو میخونم.
      مخصوصا بیداری که از داستانش خیلی خوشم اومد.

    • deadpool
      در پاسخ به deadpool

      ببخشید تو ایران از کجا میشه کمیک کاغذی تهیه کرد؟

      • علی
        در پاسخ به deadpool

        یه چند جایی هستن که باید خودت بگردی پیدا کنی.
        ولی یکشیشون تو راستای خیابون کریم خانه.نرسیده به پل.
        وقتی از هفته تیر میری تقریبا همون اوایل.
        یه مغازه ی کتاب و مجلات انگلیسی فروشی هست که گاهی وقتا یه سری کمیک هم میاره.
        البته نه زیاد و نه خیلی خوب.به طور مثال همین چند روزه پیش ازش شماره های ۱۵ ، ۱۶ ، ۱۷ سوپرمن رو ازش خریدم.چون خداییش کمیک خوب دیگه ای زیاد نداشت.
        باید مداوم سر بزنی؛چون گاهی یه کمیک خوب مثل بتمن یکی دوتا میاره و بعد سریع هم فروش میره.برای همین مدام بهش سر بزن.
        یه مجله هم هست به اسم عصر مصور که کمیک های ترجمه چاپ میکنه.
        اسمشو تو نت بنویس سایت و وبلاگشو پیدا میکنی.

    • micheal 09
      در پاسخ به micheal 09

      آقا مهران نمیدونم چرا از عصر الترون خوشتون نیومد ولی من که از خوندنش لذت برم.
      عنوان Avengers هم عنوان خیلی خوبیه. با اینکه گاهی از هدف اصلی فاصله میگیره و به فرعیات میپردازه ولی در نهایت دوباره به هدف اصلی برمیگرده. هیکمن خوب بلده کنترلش کنه.
      راستی ممنون .همیشه توی سایت منتظر همین بخشم. همیشه بررسی هاتون مختصر و مفیده.

      • فرزاد.خ
        در پاسخ به micheal 09

        خب آخه یه نکته هست مایکل جان. تعجب نداره از ایج آف اولترون خوشت اومده چون کامل یه کراس اور کلاسیک مارولیه. یعنی خب مثل جنگ اتم کراس اور خیلی بهتریه تو کارای مارول تا زمانه ی اولترون. یه جورایی همون سناریوی کلاسیک یه ضد قهرمان خفن که همه رو می زنه و بعد ملت یه فن می زنن نابودش می کنن بود. که خب فانه ولی برا کسی که زیاد کمیک خونده حال نمی ده.
        اما اونجرز ای آی بد نبود به نظرم بر خلاف احمد. یعنی خب مشکل سر نویسنده نیست و خب من با بازگشت ویکتور که مدت ها بود رویت نشده بود خیلی حال کردم منتها قبول دارم در برابر کار دیگه ی سام هامفری خیلی خوب نیست ولی باز به نظرم قضاوت در موردش زوده هر چند موافقم با احمد که زمانه ی اولترون اصلاً خوب نبود ولی خب فان بود.

        • micheal 09
          در پاسخ به فرزاد.خ

          محمد هستم آقا فرزاد.
          آره خوب کاملا درسته ولی با توجه به داستان کلیشه ایش به نظرم روایت و مخصوصا طراحیش خیلی خوب بود , مطمئنم موافقید که حتی یک داستان کلیشه ای هم با روایت و نویسندگی خوب میتونه جذاب باشه. فضای کمیک رو دوست داشتم.
          آف تاپیکه ولی شما infinity رو خوندین؟ به نظرتون چطوریه؟ تا جایی که میدونم نقد هاش مثبت بوده.

          • فرزاد.خ
            در پاسخ به micheal 09

            خب آره منتها زمانه ی اولترون خوب نبود حقیقت. یعنی احمد بیشتر از من طاقت اورد. تای این های کار هم می خوندم و خب باز قضیه اینه که من حال نکردم. به نظرم خیلی مارولیزه بود و خب معمولی هم کار شده بود. من دوست نداشتم راستش.
            در مورد ابدیت هم راستش سر درگمم. هیکمن داستان هایی که تعریف می کنه زیادی عظیمه. مقدمه های به شدت طولانی داره و خب معمولاً دیر به بار می شینن مقدمه ها. رفقا یادشونه که حسم نسبت به فانتاستیک فور چه جوری بود. یه مقدمه ی به شدت طولانی داره در حد بیست شماره که فقط داره دنیاسازی می کنه. از ابدیت راضی نبودم تا حالا ولی اگر اونجر و نیو اونجر رو دنبال می کنی خوندنش اجباریه. چون شگرد هیکمن اینه که یه سری کدای ریزی می ده و بعد یهو بیست قسمت بعد بر می گرده به همون جا و از یه چیزی که فکر نمی کردی داستان رو در میاره. و این که خیلی خلاصه ران سیمونه یا ران های بندیس رو می تونی مثلاً از وسطش شروع کنی و با پرسیدن خلاصه ش یا دیدن یه بخش داستان تو ویکی مشکل برات پیش نیاد ولی هیکمن یهو وقتی که به جای خفنش می رسی این قدر قضیه رو می پیچونه و پیچیده می کنه که نخونده باشی اولش رو نمی فهمی چی به چیه. قضیه اینه که هیکمن کلاً عشق دنیاسازی های علمی تخیلی عجیب و غریبه( تو کمیکای مستقلش هم این کامل معلومه و عشق نشون دادن جوامعی با ساختارای پیچیده و غیر قابل هضم از این نظر خیلی به نویسنده های علمی تخیلی سخت شبیهه) منتها ابدیت رو می شه خوند و تحمل کرد به خاطر تک ایده های درخشانی که داره و این که هیکمن خوب می نویسه مخصوصاً اون مونولوگای راوی تک ضربش که یهو پنج شش پنل طول می ده و خوشمزه می کنه. زمانه ی اولترون اما نه عادی بود. ابدیت رو تنها در صورتی توصیه می کنم خوندنش رو که اونجرز و نیو اونجرز رو خونده باشی در غیر این صورت وقتت رو تلف می کنی چون داستان تبدیل می شه به یه چیز گیج برات.

            • micheal 09
              در پاسخ به فرزاد.خ

              ممنون. من فعلا دارم Avengers رو دنبال میکنم این کمیکو باید بخونم.
              ولی در کل کمیک خیلی خوبی به نظر میاد هم نقد ها هم فروشش خیره کننده بوده. البته قابل پیشبینی بود مارول از خیلی وقت پیش داره رو این کمیک مانور میده.

    • Mehrshad
      در پاسخ به Mehrshad

      بتمن شماره ۲۳٫۱ تازه منتشر شده که اصلاً اینقدر بده که ارزش نقد نداره.
      فقط طراحى خوبى داره.

      • فرزاد.خ
        در پاسخ به Mehrshad

        منظورت شماره ی جوکره؟ خب خود اسنایدر ننوشته یک.
        و دوم این که به نظرم خوب بود از قضا. یعنی جوکر خیلی خوبی نوشته بود اندی کیوبرت.

    • عاشق بتمن
      در پاسخ به عاشق بتمن

      کامیک شماره ٢٣.١ زیادم بد نیست و درباره کودکى سخت جوکر توضیح مى دهد اما بتمن در اىن کامیک حضور ندارد راستى اگر بخواى مى تونم بهت کمک کنم اگه خواستى به ایمیلم پیام بزن

      • فرزاد.خ
        در پاسخ به عاشق بتمن

        خب البته قرار هم نبود حضور داشته باشه و اون دو صفحه اولش خیلی خوب بود خصوصاً اون حس دیکنزی اغراق شده ای که داشت توش( مقایسه ش کنید با مسخره بازی جناب لمیر توی گرین آرو تو شماره ای که در مورد کنت ورتیگو نوشته. من کم کم دارم به این نتیجه می رسم که لمیر تا جایی که نقش ویلیان کم رنگ باشه خوب می نویسه و ویلیان نوشتن کارش نیست دقیقاً بر عکس اسنایدر که تخصصش نوشتن ویلیانای خفنه. و خب خوبه از قضا بتمن نیست این جا دی: و این که خب انگار قراره جوکر هم تو آرک سال صفر بیاد.