بررسی کمیک‌های هفته اول آگوست تا پایان ۲۰۱۳

توسط : در تاریخ : شنبه, ژانویه 25th, 2014

نقدهای هفتگی اینجاست، باز هم متأسفانه با بدقولی‌ها و نیروی کم پنج ماه نقد عقب‌مانده‌ی کمیک‌ها را خوشبختانه توانستیم به هر طریقی که شده آماده کنیم. می‌دانیم این همه تأخیر جای گله بسیار دارد اما به جرأت باید گفت که نقد هفتگی کمیک‌ها حرکتی نو و نگاهی اختصاصی و متفاوت به صنعت کمیک است که فانتزی کمیک برای اولین بار و بطور مداوم (هر چند دیر یا زود) در میان سایت‌های فارسی زبان از همان ابتدای کار در برنامه‌ی کاری خود قرار داده است. فانتزی کمیک مرجعی غیر انتفاعی است در ازای فعالیت‌هایی که دارد پول و حمایتی دریافت نمی‌کند، تنها عشق است که ما را به ادامه کار وا می‌دارد، نمی‌شود قول داد که دیگر تأخیری در کار نباشد اما سعی بر این است که دیگر تأخیری در کار نباشد! پس توقعات بی‌جا را کنار بگذارید و از خواندن کمیک‌ها لذت ببرید.


Black Hole Cafe #1Black Hole Cafe #1-2

  • نویسنده: Tony Foster
  • طراح: Tony Foster
  • ناشر: ComiXology

در یک کلام. غافلگیر کننده ترین کمیک امسال تا به این جای کار.

مردی که جزء فرقه ای است که توانایی سفر به دنیاهای موازی را دارند، در دنیاهای گوناگون به همراه نزدیک ترین دوستش که خرگوش نمایی قدرتمند است به دنبال معشوقه اش، «اش» که ساحره ای پر توان است و بدون بر جای گذاشتن ردی ناپدید شده است. هم زمان اش به دلیلی که بر ما معلوم نیست مشغول کشتن همزادهای خود در دنیایی موازی است.

اولین کمیک تونی فاستر که خود او منتشرش کرده. حداقل از نظر داستان گوییش نه تنها فاصله ی بسیاری با کمیک های آماتور دارد بلکه از تعداد عظیمی از کمیک های جریان اصلی این روزها هم جلو می زند. این واقعیت وقتی به چشم می زند که کراس اور مهم این روزهای دی سی یعنی جنگ سه گانه در خلاصه ی تک خطی خود نه تنها سرشار از گاف های فراوان است بلکه دست به دامن بدترین کلیشه های ممکن برای باز تعریف یک داستان تکراری می شود. در ریویوی مربوط به جاستیس لیگ بیشتر از آن سخن خواهیم گفت.

تونی فاستر با فضا سازی های منحصر به فرد خود و شیوه ی داستان گویی همگونش تجربه ای غریب را برای خواننده می سازد. دو شماره ای که از «کافه سیاهچاله» منتشر شده تا به حال نوید تولد نویسنده و طراحی منحصر به فرد در دنیای کمیک را می دهد. از من اگر می شنوید این کمیک را از دست ندهید.

 فرزاد خلیلیان
۹٫۵ از ۱۰

Mighty Avengers #3Mighty Avengers #1-3

  • نویسنده: Al Ewing
  • طراح: Greg Land
  • ناشر: Marvel

اونجرهای «نیرومندـMighty Avengers» آنگوئینگی با برند اونجرز است که به لطف کراس‌اور «بی‌پایانـInfinity» شروع به انتشار کرده است و در میان عناوین زیاد اونجرها با یک ایده‌ی متداول کمیک‌بوک‌های گروهی ابرقهرمانی استارت می‌خورد. در غیاب کاراکترهای اصلی همیشه باید تعدادی ابرقهرمان تقریباً ناشناس برای نجات زمین در برابر افراد گماشته‌ی ابرشرور اصلی داستان وارد صحنه شوند، با یک دشمن مشترک مبارزه کنند، او را شکست دهند و در آخر هم به خودشان بیایند و ببینند که در کنار هم یک گروهند و اسم گروهشان هم از نام کتاب وام بگیرند.

آل اوینگ نویسنده‌ی نه چندان مطرح که معدود شهرتش را مدیون عنوان قاضی درد است در این سه قسمت عمده پتانسیلش را بر همین موضوع گذاشته است، تمام کاراکترها با همکاری هم دمار از روزگار هیولای یک چشم دربیاورند و در آخر هم با یک ژست تیمی عکس دست جمعی بیاندازند. کلیت کمیک همین است اما طبیعتاً این عنوان باید بعد از اتمام بی پایان هم فعل و انفعالاتی برای پیش‌برد داشته باشد، این فعل و انفعالات گریز کم و بیش به دکتر استرنج هویت مخفی اسپایدرمن جدید و زندگی شخصی و مشکلات لوک کیج است.

عمده عذاب کمیک از طراحی‌های فاقد احساس در چهره‌ی کاراکترها(ری‌اکت‌های بی‌ربط به اتفاقات کمیک)، شباهت چشمان کاراکترها در اکثر تصاویر به مردمان آسیای شرقی(که بزرگترین ضعف طراحی‌های گرگ لند است) و بک‌گراندهای خالی و کم‌جزئیات است. گرگ لند یکی از طراحان صاحب سبک است اما در اکثر طراحی‌هایش آناتومی‌ها محدود به چند حرکت ساده و عجیب و غریب است.

اگر کمی طراحی‌های کمیک متناسب با اتمسفر کار باشد و داستان بتواند خودش را از یکسو حرکت کردن خلاص کند اونجرهای نیرومند هم می‌تواند در میان تعداد زیاد عناوین اونجرز در حال انتشار جایی برای خود باز کند.

مهران فلاح
۵٫۵ از ۱۰

Aquaman #23Aquaman #23

  • نویسنده: Geoff Johns
  • طراح: Paul Pelletier
  • ناشر: DC

جف جانز، پاوئل پلتیر. آن‌ها اینجایند تا از تمام استعداد خود برای خلق یک قسمت خوب استفاده کنند. قسمت ۲۳ کمیک آکوآمن و پنجم آرک «مرگ یک پادشاه» المان‌های مثبت زیادی داشت. هیجان داستان همچنان در اوج است، بالاخره هیولای دست آموز آرتور با طراحی سینماتیک پلتیر پا به میدان می‌گذارد، یک کاراکتر می‌میرد و در انتها هم با کاراکتر آرتور آراسته با ریش ملاقات می‌کنیم!

البته باز هم جف جانز با همان مشکل همیشگی پایان‌بندی سریع داستان همه چیز را خیلی خلاصه و سرسری روایت می‌کند، دو قسمت بیشتر تا پایان آرک او نمانده و هنوز خبری از آزاد شدن «اورم» برادر آرتور نیست.

بد نیست اشاره‌ای هم به رنگ‌آمیزی و جوهر زنی زیبای «ریس» و «پارسونز» داشته باشم. یک تیم بااستعداد در قسمت طراحی فعالیت دارند تا شاهد خلق اکشن‌های متوالی و نمایی متفاوت از دنیای زیر آب باشیم.

اگرچه این قسمت آکوامن شایسته‌ی طرفداران و به خوبی پایان‌بندی‌های قبلی نیست اما گفتن جمله‌ی “آرک مرگ یک پادشاه خوب نیست” تا قبل از انتشار شماره‌ی ۲۵ در نوامبر کمی بی‌انصافی است، فقط امیدوارم جف جانز از پایان آرک «جنگ سه‌گانه» جاستیس لیگ و واکنش تند مخاطبان و منتقدان درس گرفته باشد و آن اشتباه را دیگر تکرار نکند.

مهران فلاح
۷ از ۱۰

Justice League #23Justice League #23

  • نویسنده: Geoff Johns
  • طراح: Ivan Reis
  • ناشر: DC

و اینک با آخرین شماره ی لیگ عدالت، جنگ سه گانه به پایان می رسد. یعنی بزرگ ترین کراس اور دی سی بعد از نیو ۵۲ که متاسفانه، قریب به دو سال منتظر آن بودیم. اما چرا متاسفانه؟ در ادامه خواهم گفت.

در کمیک های گذشته خواندیم که چگونه آماندا والر رییس آرگوس، جاستیس لیگ آمریکا را برای مقابله با جاستیس لیگ در صورت لزوم به وجود آورد. چگونه ابر قهرمانی را به عنوان جاسوس خودش در تیم جاستیس لیگ جا داد. و این که اقدام شزم برای این که به دشمنش بلک آدام احترام بگذارد و خاکسترش را روی کشور کنداق موطن او پخش کند چطور به بحرانی بین المللی انجامید که در آن در نتیجه ی درگیری سوپرمن به صورت غیر عمد یکی از اعضای جاستیس لیگ آمریکا یعنی دکتر لایت را به قتل رساند. در این سری کمیک ها همین طور به طور موازی جریان پاندورا زنی جاودانه را دنبال می کنیم که با باز کردن جعبه ای منجر به آزاد شدن گناهان کبیره ی هفت گانه در دنیا شد و هر اقدامش در جهت جبران کاری که کرده باعث بدتر شدن اوضاع می شود و حتی به نظر می رسد جعبه ی پاندورا باعث و بانی اقدام سوپرمن بوده. شماره ی بیست و سه از لیگ عدالت فرجام این داستان را رقم می زند.

کسانی که کمیک های دی سی را از بعد از نیو ۵۲ دنبال می کنند می دانند که هر وقت که در داستان اشتباهی جبران ناپذیر کرده اند سریع مثل بچه های پنهان کار که می دانند اشتباه کرده اند مصاحبه ای با نویسنده ی کمیک مورد نظر ترتیب داده می شود و نویسنده ی کمیک شروع می کند به لو دادن قسمت های مهم داستان کمیک هنوز منتشر نشده. یک بار این را سر مرگ دامیان وین در مصاحبه با نویسنده ی کمیک «بتمن اینک» یعنی گرنت موریسون شاهد بودیم. زمانی که جف جونز در مصاحبه ای تمام اتفاقات مهم کمیک شماره ی بیست و سوم را لو داد نا امید کننده بودن این شماره غیر قابل انتظار نبود.

جنگ سه گانه را به همراه دنیای فساد( مخصوصاً قسمت مربوط به اسنایدر در «سوامپ تینگ» و البته منهای کار بسیار خوب مت کیندل در فرانکشتاین) می توان از بدترین کراس اور های دی سی بعد از نوی ۵۲ به شمار آورد خصوصاً اگر در کنار کراس اورهای بسیار خوبی مثل تخت آتلانتیس یا خیزش خون آشام ها قرارش دهیم.

اما جاستیس لیگ اخیر موید این است که حتی یک نویسنده ی امتحان پس داده مثل جف جونز وقتی داستانی نامناسب با شیوه ی کارش به او داده شود می تواند بد بنویسد. پایان جنگ سه گانه ملغمه ای از کلیشه های کمیک های دهه ی شصت بود بدون آن که کوچکترین تلاشی شود تا کلیشه ها روز آمد شوند. ما در تمام کمیک انبوه ابر قهرمانان را داشتیم که به هم حمله ور می شوند و در نهایت ضد قهرمانان داستان خود را آشکار کنند و به این شلوغی بپیوندند. در این راه البته جف جونز حواسش به این نیست که دارد بنیادی ترین پایه های روایتی را که چیده نقض می کند.

جنگ سه گانه در نهایت کراس اوری فرای انتظار نا امید کننده بود. امیدوارم ادامه ی آن یعنی مینی سری همیشه شریر باز هم نوشته ی جف جونز و به طراحی دیوید فینچ خلاف گفته های مرا اثبات کند.

 فرزاد خلیلیان
۲ از ۱۰

Savage Wolverine #8Savage Wolverine #8

  • نویسنده: Zeb Wells
  • طراح: Joe Madureira
  • ناشر: Marvel

«می‌خوام یه قولی بهت بدم رفیق…
…اصلاً دوست نداری بدونی که واقعاً چی‌ام.» ولورین وحشی شماره ۸-زب ولز

زب ولز نویسنده‌ای است که شاخص‌ترین کارهایش برای کمیک اسپایدرمن است. عناوینی چون آرک Shed در کمیک اسپایدرمن و آرک اول سری Avenging Spider-Man را شاید بشود از بهترین کارهای او در مارول دانست. نویسنده‌ای که پتانسیل بالایی در نمایش استعدادهای نهفته خود دارد اما تا به حال فرصت مناسبی برای خلق یک کمیک عالی پیدا نکرده است اگرچه به شخصه آرک Shed را جزء خوب‌ترین آرک‌های اسپایدرمن می‌دانم.

از طرفی جو مدوررا ملقب به جو مَد( جو دیوانه!) در صنعت کمیک و گیم کاملاً شناخته شده است. به واقع لقب دیوانه کاملاً برازنده‌ی این هنرمند غربی با سبک منحصر به فرد شرقی‌اش است. حالا بعد از ۷ سال دوری از دنیای کمیک با استایل وسترن آمریکایی و طعم مانگای آسیایی بازگشته تا با انفجار تراوشات ذهنی‌اش حمام خون راه بیاندازد.

در این کمیک به اندازه کافی به هر دو پارامتر طراحی و داستان اهمیت داده شده است اما داستان خوب این کمیک بیشتر مدیون طراحی‌اش است. بخش اعظم داستان با طراحی روایت می‌شود ولی مونولوگ‌ها و دیالوگ‌ها کوتاه، راحت‌خوان است و جمله اضافه نمی‌گوید. آرک کوتاه است، ۳ قسمت بیشتر ندارد و مخاطب حتی فرصت نمی‌کند با ویلن‌های جدید آشنا شود. تنها مشکل روایت داستان هم همین است. ابرشرورانی که معرفی می‌شوند خیلی زود محو می‌شوند برای مثال کاراکتر شیکارو فقط و فقط یک فیلر بود تا خیلی راحت از پای درآید. کمیک تأکیدش بروی کاراکتر ولورین است، حق هم دارد اسم کمیک همین است: ولورین وحشی.

ولورین وحشی در این آرک به نسبت مناسبی از تمامی المان‌های یک کمیک اکشن، درام، فانتزی و حتی ترسناک و البته خشن بهره می‌جوید، ایده‌ی جدیدی برای ارئه ندارد و از همان پیام «ولورین وحشی است، فقط می‌درد و در نهایت آرام می‌گیرد» به طرز درستی استفاده می‌کند و باز هم در مجموع یک آرک کوتاه و موفق دیگر به کارنامه‌ی زوج مدوررا و ولز اضافه می‌کند.

مهران فلاح
۸ از ۱۰

Earth 2 #11Earth 2 #11

  • نویسنده: James Robinson
  • طراح: Nicola Scott
  • ناشر:  DC

«زمین ۲» از آن کمیک‌هایی است که طرح‌هایش فدای پلات ضعیف نویسنده شده است، در واقع داستان خیلی تلاش می‌کند که در هر قسمت به آن نقطه‌ی اوج خودش برسد اما در هر ۲۰ صفحه جز قدمی کوچک گام بیشتری نمی‌تواند بردارد.

طراحی خلاقانه نیکولا اسکات ضیافت کاملی از یک فانتزی شگرف را ارائه می‌دهد اما داستان‌سرایی نه چندان مطلوب رابینسون با وجود این‌که خیلی تلاش دارد تا این تصاویر را به درستی همراهی کند اما ناخواسته بخشی از خلاقیت تصاویر را نابود می‌کند. پایان‌بندی هر قسمت و مخصوصاً همین قسمت بسیار عالی است و شما را هیجان‌زده خواهد کرد اما وقتی یادتان می‌افتد در قسمت بعد دیالوگ‌های ضعیف و بی‌توصیف منتظرتان است ذوقتان کور می‌شود، در واقع بزرگترین نقطه‌ ضعف این کمیک دیالوگ‌های زیاد و اعصاب‌خردکن آن است، هر لحظه جایی که منتظر یک اکشن واقعی هستید و سکوی پرتاب آماده می‌شود هیچ اتفاقی نمی‌افتد و رابینسون به جای برآورده کردن نیاز مخاطب همه چیز را خراب می‌کند. در مجموع قسمت دوم آرک جدید نیز خیلی دوست داشت چیزی متفاوت ارائه دهد اما نتوانست .

تیم رابینسون با وجود پتانسیل بالای کمیک زمین ۲ و ضعف‌هایی در پیشبرد داستان در حال گسترش دنیای DC هستند و چیزی که باید پذیرفت اتکا نویسنده‌ بر دیالوگ‌ها برای پیشبرد داستان است پس اگر طرفدار واقعی یونیورس DC هستید این کمیک را با وجود ضعفهایش دنبال کنید.

مهران فلاح
۶ از ۱۰

Batman #23Batman #23

نویسنده: Scott Snyder
طراح: Greg Capullo
ناشر: DC

قسمت بیست و سوم کمیک بتمن نقطه‌ی آغاز و جرقه‌ی تبدیل بروس وین جوان به خفاش است. اگرچه چندین و چندبار تکرار پیشینه‌ی یک کاراکتر هنر نیست بلکه هنر واقعی نویسنده این کمیک در روایت متفاوت این کلیشه و تبدیل آن به یک تجربه جدید است.

پرده‌ی ابتدایی کمیک سمفونی‌ای خوش‌آهنگ میان متن و طرح پدید می‌آورد. پرده‌ی میانی تکه‌ای از داستان ادوارد نیگما یا ریدلر را به نمایش می‌گذارد، تکه‌ای کوچک از پازل «سال صفر» که در کنار روایت پیشینه‌ی بتمن و گروه رد هود به خوبی پیش می‌رود (اسنایدر چندین و چند بار در این کمیک ارجاعاتی به بزرگانی چون شکسپیر داشته که در همین قسمت نیز نیگما رو به فیلیپ کین درمانده این جمله را با برداشتی از نمایش‌نامه‌ی هنری چهارم به زبان می‌آورد: سخت است سری که تاج بر تارک دارد) و در پرده‌ی آخر کمیک بروس وین جوان شکسته و مغلوب تاج خفاش را بر سرش می‌نهد.

آرک سال صفر بتمن و به خصوص این قسمت در مقایسه با «سال یک» فرانک میلر و به خوبی آن عدم موفقیت یک پارتیزان تازه‌کار را در خیابانها به نمایش نمی‌گذارد بلکه برعکس، ورژن سال صفر اسنایدر همان کاراکتر را با وجود بی‌تجربگی‌هایش و عدم رویارویی با خورده خلافکارهای شهر در نهایت کاراکتری موفق به تصویر می‌کشد  در این قسمت بتمن به خاطر بروس وین بودنش تا سرحد مرگ پیش می‌رود نه به خاطر بتمن بودنش. اما در مجموع  اسکات اسنایدر نمایش‌نامه‌ای با بهره از تکنیک پنل‌های منقطع از حال و گذشته نوشته و گرگ کاپولو و بازیگرانش پروژه‌ای فراموش‌ناشدنی به روی صحنه می‌برند.

مهران فلاح
۹٫۵ از ۱۰

Green Arrow #23.1Green Arrow #23.1: Count Vertigo

نویسنده: Jeff Lemire
طراح: Andrea Sorrentino
ناشر: DC

شاید این شماره از کمیک گرین ارو تنها کمیکی از کمیک‌های «ماه شرورها» باشد که روایتش جدا از آرک داستانی کمیک نیست. جف لمیر با ظرافتی خاص «کنت ورتیگو» را در مکان مورد نظر قرار می‌دهد، سرآغازش با فلش‌بک‌هایی روایت می‌شود، خوی حیوانی بدمن داستان شکوفا می‌شود و در انتها به داستان اصلی متصل‌اش می‌کند. دقیقاً بر خلاف شرور کمیک گرین لنترن با شرور این داستان به راحتی می‌شود ارتباط برقرار کرد و برای سرنوشتش افسوس خورد.

سورنتینو و رنگ‌زنش «مایولو» به خوبی فضای دارک و پر از حس تباهی را به تصویر می‌کشند. حس ترس، غم، استرس و خونسردی بیش ازحد در پرتره‌ی تمامی کاراکترها قابل تشخیص است اما نمی‌شود از ضعف بک‌گراندهای کم‌جزئیات چشم‌پوشی کرد، تأکیدی به حدی بروی چهره‌ی شخصیت‌هاست که خواننده فراموش کند این شخصیت‌ها در مکان‌هایی با اشیای اطرافش قرار دارند اما با این‌حال هر چه از انتشار این کمیک می‌گذرد تجربه‌ی سورنتینو در خلق تصاویر رئال و به واقعیت نزدیک‌تر بیشتر می‌شود، کافی است این قسمت را با قسمت هفدهم و آرک ابتدایی لمیر و سورنتینو مقایسه کنید البته پیوستن «مارسلو مایولو» به تیم نیز نقش بسزایی در افزایش جلوه‌های بصری کار داشته است.

اگر بخواهم از میان خیل عظیم کمیک‌های عرضه شده در ماه شرورها بهترین را انتخاب کنم (اگرچه تعداد آن کمتر از انگشتان دست است) قطعاً این کمیک نیز یکی از آن‌هاست.

مهران فلاح
۹ از ۱۰ 

Green Lantern #23.1 Featuring RelicGreen Lantern # 23.1: Relic

نویسنده: Robert Venditti
طراح: Rags Morales
ناشر: DC

بعد از اتمام آرک داستانی جف جانز و با روی کار آمدن رابرت وندیتی در نقش نویسنده از قسمت ۲۱ کمیک شاهد افت شدیدی در روند داستانی گرین لنترن بودیم. آرک ابتدایی کمیک همه چیز را از ابتدا و بدون در نظر گرفتن اتفاقات گذشته لنترن‌ها شروع کرد اما نه تنها مقدمه‌ای برای یک شروع جدید نبود بلکه تمام خاطرات خوب جف جانز از کارکتر هال جوردن و یارانش را نیز نابود کرد.

این کمیک پیش‌زمینه‌ای برای شروع آرک بعدی با معرفی ابرشروری تازه با نام «رلیک» در «ماه ابرشروران» دی‌سی است. داستان با فلش‌بکی از شکل‌گیری دسته‌ی مختلف لنترن‌ها، نابودی آن‌ها و نقش رلیک در زمان تمدنشان و تنفر او از لنترن‌ها پایان می‌یابد. عقیده‌ی رلیک اگرچه مهیج است، به خوبی به مخاطب انتقال داده می‌شود و به عنوان مقدمه‌ای برای شروع یک آرک و دشمن جدید و در مجموع قابل قبول است اما کافی نیست و انگار یک جای کار می‌لنگد. عدم پرداخت کافی به شخصیت رلیک از او یک روبات غول‌آسا و فاقد احساس ساخته. جالب است که در تمامی این قسمت به جز یک جمله تمامی داستان از زبان راوی و با تصاویر تک‌صفحه‌ای روایت می‌شود. طراحی‌های تک‌شاتی با جزئیات بسیار از رگز مورالز طوری است که نمی‌شود ایرادی از طراحی گرفت.

اگرچه این کمیک تمام اطلاعات لازم برای آشنایی با یک ویلن تازه را دارد اما دلیل موجهی برای دوست داشتن یا نفرت از او به شما نمی‌دهد، داستان فقط تصویر است با نوشته‌هایی فاقد احساس.

مهران فلاح
۶ از ۱۰

Marvel Knights Spider-Man #3Marvel Knights Spider-Man #3

نویسنده: Matt Kindt
طراح: Marco Rudy
ناشر: Marvel

«Marvel Knightsـشوالیه‌های مارول» عنوانی کلاسیک از سری مارول است که بیشتر بروی داستان‌های بزرگسالانه‌ی دنیای اصلی مارول تکیه دارد، البته نه در رده‌ی سنی کمیک‌های Max. به تازگی مارول اقدام به انتشار کمیک‌هایی با این برند کرده است که این کمیک تفاوت بزرگی با آن‌ها دارد.

اگر توقع یک ماجراجویی سنتی عنکبوتی را از این کتاب داشته باشید شوکه خواهید شد چون کمیک شوالیه‌های مارول: اسپایدرمن عجیب است، خیلی عجیب!

داستان این کمیک اسپایدرمن را به دنیای خلسه می‌برد تکست‌های مت کیندت جریان یکنواختی دارد و تقریباً خوب نوشته شده است، بیان خاطراتی از پیکاسو نقاش معروف و یا خاطره‌ی جنگ جهانی دوم در مونولوگ‌های اسپایدرمن تفاوتی در این یکنواختی ایجاد نمی‌کند اما ساختار داستان طوری است که مشتاق به ادامه خواندنش می‌شوید چیزی که در این کمیک عجیب است طراحی‌های آن است، طرح‌هایی نزدیک به هنر آبستره که برای رمزگشایی هر کدام باید کمی وقت گذاشت، تصاویری تو در تو و پیچیده که به نظر تا قسمت پنجم و انتهایی این روند ادامه دارد.

وقتی کمیکی را برای خودتان می‌خوانید و از آن لذت می‌برید سعی می‌کنید نقاط ضعفش را نادیده بگیرید اما وقتی برای کمیکی که خوانده‌اید نقدی می‌نویسید ناچارید علی‌رغم میل باطنیتان به دنبال نقاط ضعفش بگردید. قسمت سوم کمیک شوالیه‌های مارول: اسپایدرمن اکثر نقاط ضعف و البته قوتش در طراحی‌اش است که خوشبختانه نقاط قوتش بر نقطه‌ی مقابل چیره گشته تا شاهد یک کمیک خوب و البته نه به خوبی دیگر کارهای مت کیندت باشیم، متأسفانه این کمیک داستانی فوق‌العاده ندارد که بعدها بشود با نام شاهکار از آن یاد کرد.

مهران فلاح
۷٫۵ از ۱۰

کپی‌رایت © ۲۰۱۳ فانتزیِ کمیک

هرگونه کپی‌برداری و یا استفاده از نظرات منتقد به عنوان نظرات شخصی بدون ذکر منبع مجاز نمی‌باشد

    • sadeq sm
      در پاسخ به sadeq sm

      بالاخره بعد از مدت ها به سایت سر زدم و دیدم سایت دیگه فیلتر نیست خیلی خوشحال شدم.
      شاید دیر فهیمیدم…..حالا هیچی بریم سر اصل مطلب ایندفعه بیش تر کمیک ها رو خونده بودم و با نقد شما چیزی کم و کسر نمی مونه.

    • پیشگو
      در پاسخ به پیشگو

      فرزاد خودت قبول نداری تند رفتی در مورد شماره آخر ترینیتی وار؟
      یعنی خداییش شروع فور اور اویل خوب نبود، ولی از خودش راضیم من…
      بعد اوایل ترینیتی هم خوب بود… کلا دنبال یه بهانه میگشتن برای آوردن ارث ۳ که حتی اگه مسخره باشه، ولی بتونن تغییرات لازم رو ایجاد کنن…

      • Farzad
        در پاسخ به پیشگو

        باشه پوریا. منتها افتضاح بود بهانه شون. یه چیزی هست در مورد داستان گویی خوب و داستان گویی بد. فور اور اویل رو دوست دارم به شخصه منتها ترینیتی وار واقعاً افتضاح بود. من از قضا فکر می کنم لحنم در توصیف فاجعه ای که در ترینیتی وار اتفاق افتاد به اندازه ی کافی نیش دار نیست. این که چهار تا شخصیت رو بندازی به جون هم و داستان رو الکی کش بدی سیاق داستان گویی نیست راستش. فور اور اویل جونز خوبه چون دقیقاً رویه ش بر عکس ترینیتی وار هست. ترینیتی وار در حد سوپرمن های لوبدل ضعیف بود.

      • MEHRAN
        در پاسخ به پیشگو

        خب حق رو به فرزاد می‌دم چون ترینیتی وار فقط در حدی بود که باید می‌خوندی تا از شرش خلاص شی من شاید اگه نویسنده یکی مثل رابینسون بود می‌گفتم نمره ۵ خوبه برای کمیک.

        • پیشگو
          در پاسخ به MEHRAN

          قبول دارم من… خودم بهش ۳ میدادم احتمالا… بحثم اینه که باید یه چیزی در مورد فور اور اویل هم بنویسیم ماه بعد که ملت بدونن با اینکه ترینیتی وار فاجعه بود، فور اور اویل خوبه نسبتا. (هر چند بعضی تای این هاش فاجعه است باز…)

    • Green Arrow
      در پاسخ به Green Arrow

      می شه بگید از کجا کمیک های به روز دانلود کنم؟؟!!

    • MEHRAN
      در پاسخ به MEHRAN

      من به نظرم نمره نقدا مثل IGN بشه مثلاً گرین ارو رو دوست داشتم ۹٫۳ بدم ولی نمی‌شد دیگه:دی همینجا هم میشه یه نظر پرسید از بچه ها. الان نظرتون چیه؟

      • watcher the universe
        در پاسخ به MEHRAN

        به شدت استقبال میشه ، نمره رو خردش کنید ! :دی

        • MEHRAN
          در پاسخ به watcher the universe

          به به اولین موافق، مرسی.
          راستی نظرسنجی جدید بعد از مدت‌ها اضافه شد، خودم که به سین سیتی رای دادم چون واقعاً منتظرم ببینم چه بلایی سر دوئایت آورده رودریگز.

          • پیشگو
            در پاسخ به MEHRAN

            منم اولین مخالف! :دی
            خداییش زیاد بین ۹٫۳ و ۹٫۵ فرقی نیست. اون ۰٫۲ کمتر داد لوس بازیه بیشتر.
            کلا اگه دست من بود ۵تایی میکردم اینو. با این مفهوم ها :دی
            ۱- کلا نرید سمتش
            ۲- زیاد خوب نیست ولی قابل خوندنه
            ۳- راضی بودم! کمیک خوبیه!
            ۴- خوب بود واقعا
            ۵- خاک بر سر هر کس نخونه! :دی

            • MEHRAN
              در پاسخ به پیشگو

              هیچی دیگه اگه به تو بود مثلاً مثل راجر ایبرت فقید از ۴ می‌‎کردی نمره‌ها رو:دی
              خدایی الان مثلاً بتمن رو در نظر بگیر ۹٫۵ کم بود و ۱۰ هم زیاد اگه نمره‌ها اینجوری نبود من شاید اصلاً ده نمی‌دادم تا حالا.

              • watcher the universe
                در پاسخ به MEHRAN

                جدا لوس بازی نیست . بعضا میخوای نمره بدی ، ولی بین دو راهی میمونی که کدوم حقشه ! خرد بشه ، حداقل دل خودت راضیه چیزی که به نظرت حقش بوده رو دادی تا اینکه گردش کردش باشی رو به پایین یا بالا !
                حالا نمیخواید خردش کنید ، از صد بدید که مشکل حل شه ، مثلا ۹۳ از صد خوبه ! کلی کلاس هم داره اصلا ! :دی

    • داود
      در پاسخ به داود

      خوشحالم سایت از فیلتر در اومده و به کار نقدش بعد از چندماه برگشته
      Black Hole Cafe تو دو قسمت تموم میشه؟

    • mohamad
      در پاسخ به mohamad

      این کمیک ها رو از کجا می تونم دی ال کنم ؟